ANKARA -3

uzun bir yoldayız
varamasak da henüz
                             kendimize
ne biz Ankara'ya benzedik
                         ne de Ankara bize

ve
yeri
ve zamanı gelmedi diye
söylenmemiş her söz
ve cevaplanmamış her soru
kale gibi durur
                         belleğimizde..

istemesek de
gözlerimiz arıyor bak
                              İstanbul'u
galiba
ne galibiyiz biz bu savaşın
           ne de topyekün mağlubu
hakim olamadığımız
                uzuvlarımız var hâlâ

dört başı mamur bir cümle anlatamaz bizi
ya bir kelime fazlayız
ya da bir kaç harfimiz hep eksik

uzak diyarların yolcusuyduk
ağır geldi beynimiz bedenimize
sonra da böyle burda
                        karaya vurduk

ve şimdi
tomurcuklanıp da
açamayan günlerimiz kara
duyup da çığlığını
gidemediğimiz her yer
                                yara bize..

yürüyoruz
sarmak için yaralarımızı
yürüyoruz..
şükür ki
             kendimize doğru
belki de bu
yalnızca Ankara'nın uğuru

İstanbul'u
fethedenin de
süngüyle temizleyenin de
kesişmişti  bir zamanlar yolu
Ankara'da eski bir kalenin dibinde
o yol
bizi de terbiye ediyor şimdi

ve benzemesek de hiç birbirimize
yürüdükçe alıştık biz Ankara'ya
                 ve galiba Ankara da bize

Murat Usta
Haziran'17/Ankara

KARANLIK

okumadan daha yazılanı
niyetleri okumaya çalışıyoruz
anlaşmazlıklarımız hep bundan

süslü kervanlarımız var
ve hiç biri yetmiyor
bir çocuğu
bir kuyudan çekip çıkarmaya

birini asınca
temize çıkacak her şey
ve
kurşuna dizersek bir kaçını daha
kurtulacak sanıyoruz dünya
sonra da aynı hikayeyi
başka kişileri de içine katarak
     baştan başlıyoruz yaşamaya

işte böyle
medet umuyoruz hepimiz
                            dökülen kandan
yanlış yerde duruyoruz beyler
aydınlanmaması yeryüzünün
                                işte hep bundan

bir şeytan var, evet var,
ki bu hakikat!
Lakin taşlarken onu
yaralıyoruz birbirimizi beyler!

oluk oluk oldu bak
                            dökülen kan
o oluklardan sızıyor işte
                          içimize şeytan

hep arkamızda kalıyor ışık
ya da
başucumuzda dursa da
                          tozlanıyor üzeri
bulamıyoruz yolumuzu
                         işte bu yüzden
ne geceleyin
                   ne de gündüzleri

Murat Usta
Mayıs'17/Ankara

CAN SUYU

Yağmur affetsin
boşuna yağdı
             yıllarca üzerimize..

Dağ taş
börtü böcek affetsin
Cezayir, Musul, Yemen,
Tunus, Trablus, Şam affetsin bizi..

tutulmuştu her yanımız
kalkamadık yerimizden
                             bir türlü ayağa
başkasının da değil
     kendi çaktığımız çivilerle
                     çivilenmiştik yatağa

ve
birbirini yaralamaktan
ne
yaşamaya
vakit bulabilmişti dedelerimiz
ne de aşka
ama
     bu çocuklar başka!

Yere düşen nimeti
kaldırır gibi kaldıracaklar
                           bu milleti ayağa
siz kirletmeyin yeter ki
can suyudur bu çocuklar
               bu bereketli  toprağa

üzülme
aramızda derin kırıklar var diye
kırgın
kızgın
ve küskün
ve aksi
ve çok yaramaz kardeşlerini de alıp yanlarına
yerdeki kırıntıları toplar gibi
                        toparlayacaklar bizi


içinden geçenler dünyanın
 ayırmıştı
           yedi kıtayı birbirinden
sen çekinme
taşlar yeniden oynar
                                diye yerinden
attıkları her adımda
nezaket ve zarafet var
korkma
mülkün sahibini
                 tanıyor bu çocuklar

candan bir kale kuruluyor
                      bu bereketli hilalde
kapatıp da eski defterleri
                çalışmak lazım o halde!

toprağın da
  ayak uydurması için çağa
"silahlardan değil
   kitaplardan başlayıp hazırlığa"
çapalamak gerek her gün
biraz daha
                biraz daha..
                       
Murat Usta
Haziran'17/ Ankara