KIR ÇİÇEKLERİ

sene
bin dokuz yüz on sekiz
yaşamak
inanılmaz bir fikir gibi duruyordu
Konstantiniyye*'nin caddelerinde

ve çözülüyordu bir bir
dizlerinin bağı devletlülerin
görünce Boğaz'da
üç İngiliz gemisini birden
ve çok bekletmeden de
istifa ettiler zaten
                     Türk
                      lüklerinden

korkuları

yalnızca

fırtınadan
ve gemiden
değildi

kendileriydi
ki saraya
liyakat dairesinden değil
nikah dairesinden
                             girmişlerdi

güneşin
bu kara bulutları dağıtacak
                            bir güneşin
yedi tepesinde birden şehrin

mutlu bir haber gibi
yükseleceğine de
ihtimal vermediler..

bilirlerdi ki
bir devlet
yönetilebilirdi bir süre
iltimas ve rüşvetle
lakin
kurtarılamazdı ..

ve hemen
yeni bir bayrak sipariş ettiler
Britanya vitrininden
ve nakşettiler
ipek bir mendil üzerine
İslamın da anahtarını vermekte

hiç beis görmediler
         yeni efendilerine

al bayrağı
alnındaki yazı gibi
hep yanında taşıyanlar için de
kalmadı Konstantiniyye'nin 
mutlu ve güzel bir ânı
her geçen gün daha fazla 
kaplıyordu resmi gölgeler her yanı
batarken Balta Limanı'nda o büyük devir
gayriresmi bir kayıkla
terk ettiler Konstantiniyye'yi
                                                 bir bir

yerle bir edilmişti imanı
tebânın

bir şeyhin
             dizlerinin dibinde
eğiliyorlardı mütemadiyen
lakin
doğrulmak..
doğrulmak
ne zor bir eylem
ne zor bir kelime
Mütareke günlerinde
                   Konstantiniyye'de

şehirliler
               şeyhin

köylüler
tefecilerin elindeydi
şimdi sorsan
böyle diyen herkes müfteri

birinin elindeki
kalbiydi halbuki şehrin

öbüründeki de
mazinin veresiye defteri 

devletlüler..
balçıktan
güneşi söküp çıkaranların

hafifletmek şöyle dursun
                        bir an yüklerini
yanarken baştan başa ülke
yine kendilerine ayırdılar hep
           makamların büyüklerini

gün
daha batmadan
yola çıkanların da
ayağına nasır
boynuna urgan oldular

ne yolcular unutur bunu
ne nasır
ne de urgan
ve sözlükler vermez
bazı kelimelerin anlamını

                                   her zaman
taa
ciğerden gelirse

karanlığı aydınlatır bir tarafı

diğer tarafı da gündüzü

kimine
bir bağ gerekir yaşamak için
böyle zamanlarda
kimine de sadece
               üstü açık bir gökyüzü

duru ve berrak
bir göğü düşleyenler için
sadece deniz değildir mavi
ve
kıyıya yaklaşan
eski bir balıkçı kayığında da
taşınabilir can suyu
kırda açan çiçeklere..
mayısın on dokuzunda
payitahta uzak topraklara
Bandırma ile ulaştırılan da
yalnız demir silahlar değil
"çelikten bir imandı"
onlarca yıl geçse de aradan
dağ taş
bunu bildi 
                                hep böyle andı

Sultan
altın verdi mi bilinmez
yola çıkarken Kumandan Kemal'e
ama tacını verdi

az şey mi?

O da
hakkını verip tacın
teslim etti
gerçek sahibine..
bin dokuz yüz yirmi üçün 
ekiminde

Mayıs'18/Ankara
Murat Usta

 * İstanbul için kullanılan Konstantiniyye ya da Konstantinapol ismi maalesef Cumhuriyet Döneminde kadar devam etmiştir. Hatta Mütareke günlerinde işgal güçleri tarafından iyice vurgulanmış ve var olan İstanbul Hükümeti tarafından da önemli bir tepkiyle karşılaşmamıştır. Bu yüzden o dönemin siyasi havasını tam olarak yansıtmak amacıyla şiirde İstanbul yerine Konstantiniyye ismi kullanılmıştır. Tamamen kullanımdan kaldırılması ise 1929 yılında olmuştur. Bu tarihte başka ülkelerden gelen mektup ve posta kartlarında İstanbul isminin doğru yazılmaması durumunda postanın geri gönderileceği bütün dünyaya ilan edilmiştir.