DUMAN

şehrin üstündeki duman gibiyim
şehre aitim
ama bilmiyorum
şimdi
nereye gitmeliyim

anlıyorum ki
şehir
        bensiz de şehir

ısındıkça
çıkıyorum ince bir sızı gibi dağlara
dağlar
şehirden de kasvetli
ve şehirdeki kadar da tutamıyorum kendimi
birazım yaprağa karışıyor
birazım toprağa..

ne de fenaymış
küçük bir derenin taşması
öğrendim ki
bir insan için en iyi yol
insanın yine kendine ulaşması

ve sonra
belirginleşiyor
beni
geri götürecek şey
dağların arasında

e taşkınlık da bir yere kadar

bırakmamla
                  ken
                    di
                      m
                          i
karışmam da bir oluyor denize

şehir
bensiz de şehirdi
şimdi
nehir de
            bensiz de
                          nehir..

Murat Usta
Kasım'18/Ankara